زآتش عاشق ازین رو ای صفی


می شود دوزخ ضعیف و منطقی

گویدش بگذر سبک ای محتشم


ورنه ز آتش های تو مرد آتشم

کفر که کبریت دوزخ اوست و بس


بین که می پخساند او را این نفس

زود کبریت بدین سودا سپار


تا نه دوزخ بر تو تازد نه شرار

گویدش جنت گذر کن هم چو باد


ورنه گردد هر چه من دارم کساد

که تو صاحب خرمنی من خوشه چین


من بتی ام تو ولایت های چین

هست لرزان زو جحیم و هم جنان


نه مر این را نه مر آن را زو امان

رفت عمرش چاره را فرصت نیافت


صبر بس سوزان بدت وجان بر نتافت

مدتی دندان کنان این می کشید


نارسیده عمر او آخر رسید

صورت معشوق زو شد در نهفت


رفت و شد با معنی معشوق جفت

گفت لبسش گر ز شعر و ششترست


اعتناق بی حجابش خوشترست

من شدم عریان ز تن او از خیال


می خرامم در نهایات الوصال

این مباحث تا بدین جا گفتنیست


هرچه آید زین سپس بنهفتنیست

ور بگویی ور بکوشی صد هزار


هست بیگار و نگردد آشکار

تا به دریا سیر اسپ و زین بود


بعد ازینت مرکب چوبین بود

مرکب چوبین به خشکی ابترست


خاص آن دریاییان را رهبرست

این خموشی مرکب چوبین بود


بحریان را خامشی تلقین بود

هر خموشی که ملولت می کند


نعره های عشق آن سو می زند

تو همی گویی عجب خامش چراست


او همی گوید عجب گوشش کجاست

من ز نعره کر شدم او بی خبر


تیزگوشان زین سمر هستند کر

آن یکی در خواب نعره می زند


صد هزاران بحث و تلقین می کند

این نشسته پهلوی او بی خبر


خفته خود آنست و کر زان شور و شر

وان کسی کش مرکب چوبین شکست


غرقه شد در آب او خود ماهیست

نه خموشست و نه گویا نادریست


حال او را در عبارت نام نیست

نیست زین دو هر دو هست آن بوالعجب


شرح این گفتن برونست از ادب

این مثال آمد رکیک و بی ورود


لیک در محسوس ازین بهتر نبود